چه دعایی برای سفره ابوالفضل بخوانیم,برای سفره ابوالفضل چه دعایی بخوانیم

در این بخش از سایت ذکر و دعا و ختم و تعبیر خواب دعا شفا doashafa.com چه دعایی برای سفره ابوالفضل بخوانیم,برای سفره ابوالفضل چه دعایی بخوانیم را قرار دادیم . سفره حضرت ابوالفضل (ع) به نیت حاجت روایی در برخی خانه ها باز می شود . دعایی که در سفره حضرت ابوالفضل خوانده می شود به شرح زیر است .

چه-دعایی-برای-سفره-ابوالفضل-بخوانیمبرای-سفره-ابوالفضل-چه-دعایی-بخوانیم چه دعایی برای سفره ابوالفضل بخوانیم,برای سفره ابوالفضل چه دعایی بخوانیم

دعایی که در سفره حضرت ابوالفضل خوانده می شود,متن دعای سفره حضرت ابوالفضل,خواص و فضیلت دعای سفره حضرت ابوالفضل

چه دعایی برای سفره ابوالفضل بخوانیم,برای سفره ابوالفضل چه دعایی بخوانیم

نیت دعای سفره ابوالفضل چیست؟

کسی که حاجت داشته باشد ابتدا نیت کرده با خود می گوید:

«خدایا خداوندا اگر بیمار من شفا یابد یا مسافر من به سلامت برسد و یا فلان حاجتم برآورده شود یک سفره ابوالفضل می‌اندازم»

و وقتی به حاجت خود رسید باید هر چه زودتر به نذر خود عمل کند.

سفره ابوالفضل شامل چه چیزهایی است؟

مراسم اجرای این نذر و انداختن سفره آن به این طریق انجام می‌شود که صاحب نذر روزی را معین کرده از عده‌ای از زنان همسایه و آشنایان خود را دعوت می‌کند که به منزل او بیایند. مقارن عصر همان روز سفره پاک و سفیدی در وسط اتاق پهن کرده چند کاسه آش رشته، چند بشقاب شله زرد، کاچی، حلوا، نان و پنیر و سبزی و مقداری میوه از قبیل خربزه، هندوانه، سیب، گلابی، انار، انگور و مقداری آجیل دوازده رنگ با یک بشقاب ستاره پلو (عدس پلو) و دو بشقاب آرد توی سفره می‌چیند.

چند دانه شمع هم روشن کرده به طور قائم توی آردها یا خمیر داخل بشقاب قرار می‌دهد. بعد مقداری پنبه برداشته در روغنی که قرار است غذاهای نذری با آن تهیه شود فرو می‌برد. آن وقت پنج، دوازده یا چهارده عدد چوب به طول تقریبی بیست سانتی متر و قطر پنج تا ده میلیمتر انتخاب کرده، بر سر هر یک از آن‌ها مقداری پنبه که به روغن آغشته شده باشد می‌پیچد و به این طریق پنج شمع شبیه به مشعل‌های کوچک به اسم پنج تن آل عبا یا دوازده شمع به اسم دوازده امام یا چهارده شمع به اسم چهارده معصوم درست می کند و آن‌ها را در گوشه‌ای از سفره می‌گذارد.

مراسم دعای سفره ابوالفضل

وقتی مدعوین حاضر شدند، همه دور سفره می‌نشینند. آن وقت روضه‌خوان زن بالای منبر می‌رود و دعای سفره ابوالفضل و روضه ابوالفضل را که عبارت از شرح سرگذشت غم‌انگیز حضرت ابوالفضل (ع) در روز عاشوراست با صدای بلند می‌خواند. ابتدا حضار مجلس، دسته جمعی چند صلوات می‌فرستند و متعاقب آن روضه‌خوان با صدای بلند و رسا این شعر را می‌خواند:

اول به هوا فرشته ها را صلوات / بر روی زمین شیرخدا را صلوات

اینم ببین:  دعای پیامبر (ص) برای رهایی از خطرات جنگ مجرب

در کوفه تمام کافران را لعنت / در شهرِ مِشَد امام رضا را صلوات

صلوات نامه‌ای زجمال محمد است / قرآن تمام وصف کمال محمد است

در طاق عرض نام محمد نوشته است / صلوات بر محمد و آل محمد است

پس از آن روضه‌خوان با صدا و آهنگ مخصوص شرح مصیبت و سرگذشت حضرت ابوالفضل (ع) را در بحر طویل بدین شرح می خواند:

«گفت آن‌دم خلفِ پاک نبوت، وصیِ حیدرِ صفدر علی آن ساقی کوثر، که بوَد نام نکویش به جهان شاهِ شهیدان، به جنان سیدِ خوبان، به فلک چون مهِ تابان، ز ازل خواست بجان گشت خریدار بسی رنج و بلا را».

«گفت عباس به شاه شهدا، با ادب و صدق و صفا، کای شه دین بهر خدا، حال بده رخصت میدان، که روم بهر یتیمان، به برِ فرقه دونان، طلب آب کنم زان سپه و لشکر کفار جفاکار ستم کیش بداندیش، که شاید به حرم جرعه آبی برسانیم، ز دل آتش سوزان و کنم رفع همی شور و نوا را».

«گفت آندم شه خوبان، به دل زار پریشان، چه روی جانب میدان، مکن آهنگ تو بر جنگ، بر این فرقه پرننگ، تو را مقصد دل آب بود بهر یتیمان من امروز، که یکسر همه لب تشنه و دل خسته و پژمرده شده، روح به تن هیچ ندارند، همی از ستم و رنج و محن، زود روان شو، تو بیاور ز برای جگرِ تشنه ما آب بقا را».

«گشت عباس، روان جانب میدان، چو یکی شیر ژیان حمله برآورد بر آن قوم خسان، روی به سردار بدان کرد و بگفتا، اسدالله نذاریم دگر زنده شما را».

بعد از بیان این مقدمه روضه‌خوان آهنگ صدای خود را عوض کرده داستان را از بحر طویل به سخن عادی برمی‌گرداند و این‌طور ادامه می‌دهد:

«بلی خواهران و مادران عزیز، عباس مشک را به دوش کشید و پا در رکاب کرد و روانه شط فرات شد. وقتی به کنار شط رسید پا از حلقه رکاب خالی کرد و اسب خود را رها نمود تا آب بیاشامد. اما حیوان زبان بسته آب نمی‌خورد یعنی که تا شما آب ننوشید من آب نمی‌آشامم. بلی خواهران عزیز، عباس بن علی کف دست خود را زیر آب کرد تا آب بیاشامد اما همان‌دم یادش آمد که لب‌های برادرش خشک است. پس صدا را به گریه بلند کرد و های های شروع به اشک ریختن نمود.

آمد بیادش از لب خشک برادرش / شد غیرت فرات ز چشم چو خون ترش

گفتا نخورده آب گلستانِ حیدری / تو آب نوش، اما کجا شد برادری؟

عباس بن علی با کف دست مشتی آب از شط فرات برداشت ولی نخورد. مشک را از شانه خود پائین آورد و از شط فرات پر نمود و به دوش کشید و پا در حلقه رکاب گذاشت و هی بر مرکب زد تا شاید بتواند قطره آبی به حرم اباعبدالله الحسین برساند اما لشکر کفار ناگهان دور او را گرفت و هر کس به نوعی بنای آزار او را گذاشت. یک ظالمی تیری از چله کمان رها کرد. تیر آمد و بر دست عباس نشست و دست راست عباس را قطع کرد. عباس مشک را به دست چپ کشید و صدا را به گریه بلند کرد و گفت:

اینم ببین:  بهترین ادعیه جلب عشق و محبت میان زوجین

افتاد دست راست خدای ز پیکرم / بر دامنِ حسین رسان دست دیگرم

دست چپم بجاست اگر نیست دست راست / اما هزار حیف که یک دست بی صداست!

دوباره هی بر مرکب زد تا شاید با دست چپ بتواند آب را به حرم حسین برساند. در این موقع باز یک ظالم دیگر از کمین تیری رها کرد و دست چپ عباس را هم قطع نمود. عباس مشک را به دندان گرفت. ظالم دیگری، تیر سوم را رها کرد و مَشک را سوراخ نمود. آب به زمین ریخت. عباس ناگزیر تن به قضای آسمانی و مشیت ربانی داد و باز صدا را به گریه بلند نمود و فریاد زد: برادر جان حسین، برادرت را دریاب!

زینب مظلوم در قتلگاه دید رنگ ارغوانیِ حسین مثل زعفران زرد شده است دامن حسین را گرفت و گفت: برادرجان چرا رنگِ ارغونیت زرد شده؟ حسین بن علی به گریه فرمود: خواهرجان دست از دلم بردار که برادر رشیدم عباس را کشتند. آنگاه حسین بن علی روانه قتلگاه شد. همه جا آمد تا به بالین برادرش ابوالفضل رسید. دید برادر چه برادری! دست در بدن ندارد. دو چشمان او را خون فرا گرفته و نیمه جانی بیش از او باقی نیست. سرِ عباس را به دامان گرفت و گریه کرد. دید عباس هم گریه می کند. صدا را بلند کرد و فرمود: برادرجان از برای چه گریه می کنی؟ مگر زخم های بدنت سوزش می کند یا تیری که در چشمت فرو رفته است آزارت می دهد؟ عباس بن علی گفت نه برادر، حسین بن علی فرمود: پس گریه تو برای چیست؟ عباس بن علی جواب داد برادر جان:

گریه من نه بر این سوزشِ پیکر باشد / گریه من نه بر این دیده انور باشد

گریه من نه بر این دست که افتاده ز من / گریه من نه بر آن دختر و مادر باشد

گریه از بهر تو دارم که چنین بی یاری / از پیِ کشتنِ تو اینهمه کافر باشد

حسین بن علی جواب می دهد: برادرجان غصه نخور من بی یار و یاور نیستم خواهرم زینب پس از مرگ من بر سرِ خاکم خواهد آمد. عباس بن علی می گوید: برادر جان، این دم آخر وصیتی دارم وصیت من این است:

اینم ببین:  دعا برای رفع پرخاشگری و عصبانیت و افزایش رزق و روزی

مرا به خیمه مبر تا که حالتی دارم / چرا ز روی سکینه خجالتی دارم

سکینه آب زمن خواست پاره شد جگرم / نشد که قطره آبی برای او ببرم»

آن گاه مجدداً روضه‌خوان آهنگ صدا را تغییر داده می گوید: «کجا روم به که گویم بغیر این درگاه، بلند ده مرتبه بگو یاالله».

حاضران ده مرتبه یاالله می گویند. روضه‌خوان باز ادامه می دهد و می گوید:

بارالها به حقِّ قربِ نبی / به رسولت محمدِ عربی

آن کسانی که می دَهَن نون و ماس / اجرِ ایشان به حضرت عباس

آن کسانی که می دَهَن بلغور / در قیامت بده تو جامه نور

آن کسانی که می دَهَن آبگوش / در قیامت تو حُلّه ای درپوش

آن کسانی که می دهند پلو / در قیامت بپوش جامه نو

سپس اخلاصی به این شرح می خوانند:

«به روحِ پاکِ اولیاء و روانِ تابناک انبیاء و مقربان درگاهِ اِله و شهدای دشت کرب و بلا پدر و مادر جمعِ حاضر و صاحب این مکان و منزل یعنی بانیِ معظمه را صغیراً کبیراً عرباً و عجماً بیامرز».

آن‌گاه به اشاره روضه‌خوان همه سوره اخلاص می خوانند. بعد به هم دست می دهند و به یکدیگر می گویند: «قبول باشد! اجر شما با سیدالشهداء و مادرش».

پس از ختم روضه و دعای سفره ابوالفضل هر یک از زنان مجلس، شمعی از میان سفره برداشته به نیتِ برآمدن حاجت خود آن را روشن می کند. و در بشقاب آرد قرار می دهد و از حضرت ابوالفضل در دل درخواست می کند که حاجت او را نیز مانند حاجت صاحب خانه برآورد.

پس از ختم این مراسم به یاد واقعه عاشورا و مصبتی که بر حضرت ابوالفضل (ع) وارد شده است شربت می‌آورند و به هر یک از حضار یک لیوان شربت می‌دهند و در ضمن تقسیم کردن شربت، روضه‌خوان به صدای بلند این دعای سفره ابوالفضل و شعر را می خواند:

عباس ای شهید گروهِ مخالفان / دارم یقین که توئی پادشاهِ انس و جان

کن حاجتم روا به حقِّ برادرت / ای خسروِ زمانه و سقّایِ کودکان!

بعد آش رشته و عدس پلو را که قبلاً در سفره گذاشته اند بین حاضران تقسیم می کنند و در ضمن خوردن آش و پلو همه دست به دعا برمی دارند و دعای سفره ابوالفضل می گویند:

«خدایا خداوندا، آرزوی همه حاجتمندان را برآور». پس از آن مدعوین آنچه از سایر محتویات سفره میل داشته باشند تناول می کنند و مقداری هم به عنوان تبرک در جیب یا دستمال خود می ریزند و برای شوهر و فرزندان خویش می برند و مجلس در این جا ختم می گردد.

منبع : ستاره

برگرفته از دعا 786

**************************************

منبع : سایت دعا شفا سایت مرجع ذکر و دعا و آیات قرآنی

درباره‌ی سیّد محمد سیّدی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *